Jantarowe Szlaki, Nr 12 (38), Gdańsk, Grudzień 1961

Staraniem Okręgowej Komisji Młodzieżowej i Krajoznawczej PTTK, Kuratorium Okręgu Szkolnego Gdańskiego, Wojewódzkiego Ośrodka Kraj.-Turystycznego, Zarządu Wojew. Ligi Ochrony Przyrody i Redakcji "Głosu Wybrzeża" - zorganizowany został w dniach 16 - 17 września br. w Dolinie Radości

W zlocie uczestniczyło blisko 600 młodzieży szkolnej wszelkiego stopnia i typu zorganizowanej w drużyny pod opieką swych wychowawców lub instruktorów.

Tras zlotu było osiem. Wiodły one przez najpiękniejsze i najciekawsze okolice naszego regionu. Już we wczesnych popołudniowych godzinach soboty 16 września, piękna Dolina Radości zaroiła się barwnym tłumem młodzieży. Jak grzyby po deszczu wyrastać zaczęło miasteczko zlotowe. Dziesiątki kolorowych namiotów, smugi dymu z rozpalonych ognisk, ruch, gwar, radosne podniecenie - udzielać się zaczęło i gromadce starszyzny zlotowej, której dyskretnie rozbite namioty w cieniu drzew patronować miały ich pieczy powierzonej młodzieży.

Gdy zmrok ogarniać zaczął ożywioną dolinę rozpoczęła się najbardziej atrakcyjna część programu pierwszego dnia zlotu - ognisko zlotowe. W olbrzymim półkolu zlotowiczów zasiadł zasłużony działacz ochrony przyrody i jej konserwator mgr. inż. Sikora. W ciekawej gawędzie poruszył bardzo istotne i aktualne problemy ochrony lasu i zwierzostanu leśnego. Po gawędzie młodzież ochoczo produkowała przy- gotowane popisy. Ciepła noc, urok miejsca niewątpliwie działały na wyobraźnię młodzieży. Kto wie jak długo siedziałaby w bratnim kręgu gdyby nie hasło do spania.

Niedzielny ranek zastał wszystkich wypoczętych i uśmiechniętych. Noc pod namiotem - ile w tym emocjonalnych doznań! Pobudka, mycie w potoku Radosnej i śniadanie własnoręcznie przyrządzone na warniku lub w kociołku nad buszującym ogniem. Co za frajda! Trzeba się jednak spieszyć. Nawet na zlocie próżnować nie można. Kierownictwo przygotowało bowiem tor przeszkód.

Tymczasem do Doliny nadciągają wciąż nowe drużyny. To młodzież, która z braku ekwipunku lub z innych powodów nie nocowała tutaj. Dziś gromadnie włącza się do udziału. w drugim dniu zlotu i z miejsca również rusza na tor przeszkód. Jakież niespodzianki kryły w sobie te "strachem przejmujące" tory? Ano coś niecoś wiedzieć lub przestudiować trzeba było, by umieć np. zbudować kładkę, udzielić pierwszej pomocy, znać części i zasady konserwacji roweru, orientować mapę, strony świata, rozpoznać drzewostan i krzewy, orientować się w znaczeniu lasu w gospodarce narodowej, jego ochronie, wartościach zdrowotnych.

A na zakończenie "bomba" /owiana dotąd nimbem wielkiej tajemnicy/: dwóch uczestników drużyny wdrapuje się na niebotyczne sosny, na których szczycie zawieszone są tabliczki z pytaniami. Samo wejście, odczytanie pytań i zejście to fraszka. Ale aby odpowiedzieć na te pytanie, mocno się trzeba było nagłowić, by zadowolić egzaminatorów. Dla drużyn, które nie mogły iść na tor przeszkód przygotowano inną atrakcję: zwiedzanie ZOO, gdzie po obejrzeniu wystawy Ligi Ochrony Przyrody należało odpowiedzieć na 5 pytań.

Dodatkowe atrakcje to konkurs pieczenia ziemniaków i konkurs na nazwę Doliny. Ziemniaki z popiołu istotnie były znakomite, a większością głosów przeszła nazwa doliny jako "Doliny Słońca".

Tymczasem Komisja oceny biwaków rozpoczęła swe czynności. Wyniki oceny ? No cóż, bądźmy szczerzy niezbyt różowe. Czy winić o to uczestników ? Raczej … opiekunów względnie instruktorów. Za mało pracy włożyli w przygotowanie swych podopiecznych do biwakowania. Tym większe za tym brawa dla maluchów z Państwowego Domu Dziecka w Oruni, których biwak mógł służyć za wzór nie jednym obozowym wygom. Ostatnie drużyny schodzą z toru przeszkód. Wracają. zmęczeni organizatorzy kol. kol. Wiśniewski, Czarnecki, Wojnarska, Sikora, Wojtuszkiewicz i inni.

Naturalnie wyróżnione drużyny obdarowano hojnie wartościowym sprzętem turystycznym i cennymi wydawnictwami. Tego rodzaju zresztą nagrody /choć proporcjonalnie skromniejsze/ otrzymały i pozostałe drużyny. Tak więc nikt pokrzywdzony nie został. A gdy na dodatek wszyscy uczestnicy otrzymali bardzo udane plakietki zlotowe, radość i zadowolenie malowało się na każdej twarzy.

Reasumując imprezę w Dolinie Radości uważać należy za nadzwyczaj udaną. Cel jej "sojusz młodzieży z przyrodą" został osiągnięty.